İplik

Kokuların sert olduğu, korkuların da gün yüzüne çıkmaya başladığı zamanlardı.

Ana karakterler geldi ve Korku ile Koku oturdu yan yana. 

Önce Korku başladı:

‘’Kalabalık, sıcak ve aynı zamanda garip bir şekilde hoşuna giden o anda anlıyorsun.

Sözcüklerinin kaybolmadığını, aklında binlercesinin çarpıştığını, sadece onları dinleyecek vakitlerin eskisi gibi kontrolünde olmadığını, belki zaten duyacak kadar sakin de kalamadığını, duysan da her zaman herkese duyurmak için çaba harcamaya gönlünün olmadığını,

Her şeye bir anlam yüklemeyi çoktan bıraktığını, istesen de istemesen de akışa kendini bırakmak zorunda olduğunu, görünmez zincirlerin varken bile içten içe kendine binlerce sayfa sözler verebildiğini, sonra yine garip bir şekilde bu sözleri teker teker unutabildiğini, bu aşamaya nasıl geldiğini ise hiç hatırlayamadığını,

Otobüsün camına bile kendini rahatça bırakamadığını, her an tetikte kalmak zorunda olduğunu, ilham veren hikayelerin de pek anlamlı bir hale gelmediğini, dışa dönük yaşamanın zorunlu ve doğal olduğuna inandığını, aynaya baktığında tanıdık bir bakış aradığını,

Her sabah gözünü açtığında ne uğruna yataktan kalktığını, 7’den 10’a ne ara geldiğini ve 10’dan sonra da sırasıyla ne yaşaman gerektiğini bilmediğini, seçimler yaparken neler düşündüğünü, tüm bunların hafıza kaybı mı yoksa sadece adına geçici diyebileceğin bir zihin bulanıklığı mı olduğunu,

İki çift laf ettiğinde bile kendinin tam olarak ikna olmadığını, en zorunun da bu olduğunu,

Bu anlarda anlıyorsun.’’

Koku, neye dönüşmek istemediğini her zaman bilirdi. Bu yüzden bunları sabırla dinledi. Hala daha anlamaya çalışıyordu, tabi anlamaya çalışırken de ne cevap vereceğini düşünmemeye çalışıyordu. O adımlarını sadece atardı. Birkaç adım sonrasını düşünmeye çalışmazdı. Onu Korku’dan ayıran en önemli nokta da buydu.

Çünkü zamanın paketleri vardı ve tüm Korku’lar onları hızlı hızlı açıyordu. Yutarcasına yiyordu, yerken ağzından parçalar her yere saçılıyordu. Koku’nun gördüğü hırs geçmişe miydi, geleceğe miydi? Şimdiyle ilgisi olan sadece kendisi miydi?

Sıra Koku’daydı:

‘’Sakin, serin ve garip bir iç huzurla sessiz kaldığında anlıyorsun.

Baktığın duvarlarda delikler olabildiğini, içlerine sen istesen de istemesen de elinde iplerle girdiğini, yumakları dikkatlice toparlamaya çalışsan da arada karışabildiğini, karıştıklarında kendine verdiğin sözleri hatırlayabildiğini, tüm onları zaten senin kurduğunu,

Bazen kabul etmesen de iplerin farklı renklerde olduğunu, yaratılışının doğasında o farklı renkleri bir şekilde birbirine uyumlu tutmanın olduğunu, yorulduğun anda hafızanı resetlemek yerine onu zorlaman gerektiğini, her zaman en iyi cümleleri sarf etmek zorunda olmadığını ama nerede sessiz kalman gerekeceğini bildiğini,

Çantanın içine zaten yer var diye düşünüp aldığın gerekli gereksiz şeyleri arada bir temizlemen gerektiğini, sağ omzunu sevmenin önemli olduğunu, sana eklenenlerin ya da senden eksilenlerin özüne dokunamadığını,

Nerede olursan ol durup konuşma cesaretini toplaman gerektiğini, hayır diyebilmenin ilk etapta kötü hissettirse de sonrasında huzur vereceğini, bırakmanın tutmak yerine daha çok keyif verebileceğini, evinden ayrılmak zorunda kalmamışların ayağına takılan çakıl taşı niteliğindeki tecrübelerini dinlememen gerektiğini… ‘’

...

Ana karakterler ayağa kalktı.

Korku, neye dönüşeceğini az çok tahmin edebilirdi. Bunları duymak onun için yolda yürürken gördüğü limon ağacının meyvesine tırnağını batırmak ve koklamak gibi gelmişti. Koku her zaman Korku’nun hatıralarını sarsacak güce sahipti. Ve her zaman tavanları tanıdık yerlerde zamana yenik düşmeden yeniden kendini doğurabilmeliydi.